Ik was een beetje verdrietig.

Ik had een prachtige plant in huis, die zomaar na een jaar nieuwe knoppen begon te vertonen. Ik besloot hem liefde en aandacht te geven (en natuurlijk water). Ik besloot dat de plant symbool stond voor mijn eigen groeiproces. Ik maakte foto’s toen het knopje wat opensprong, ik maakte foto’s toen het frisse groene blaadje tevoorschijn kwam. Ik stapte uit mijn bed s ’morgens en keek tevreden naar de plant waarvan de bladeren groter werden. En ik dankt God voor de groei en mijn eigen groei. Tot ik op een ochtend zo ontzettend schrok. Mijn plant, MIJN plant…hing erbij alsof hij volledig dood was. Ik stond erbij en huilde.

Ok tranen weg en actieplan…de plant ging mee naar buiten en ik gieterde maar en gieterde maar. Ik maakte een goedje van spiritus en groene zeep want ik zag rode luisjes. Ik maakte een foto van de watersproeiers die ik uit de gieter goot. En bedacht…Ik kan gieten wat ik wil maar ik doe niet groeien.

Hoe het zal aflopen met de plant weet ik niet. Maar ik weet wel dat ik niet doe groeien en leven. Dat is aan God.

Maak jij je zorgen om alles wat er om je heen gebeurt? Aan de vriend die maar niet lijkt te ontvangen dat Jezus van Hem houdt. Of ben je druk bezig met een project op eigen kracht? Onthoud dat het niet aan ons is. Wij zijn geen God. Zijn onze daden dan zinloos? Nee. God zal je belonen voor wat je hebt gedaan. Wij zijn medewerkers op Gods akker. (vers 8 en 9).

God doet groeien. En juist dat maakt dat we ontspannen onze inspanningen mogen loslaten en overgeven aan God.

“Het is niet belangrijk wie plant of wie begiet: Alleen God is belangrijk, want Hij doet groeien.” – 1 Korintiërs 3:7 (NBV)

#acceptatie #aanvaarding #groeien #dagelijkse broodkruimels