Wat er naar bovenkomt als je echt stil wordt en Wie je daar ontmoet.
"Wat is Lent?" vroeg één van mijn jongens gisteren. Een meisje in de kerk had hem gevraagd wat hij deed met “Lent”.
Dus we legden uit dat Lent de Engelse benaming is van de Veertigdagentijd en spraken over wat je in zo’n periode van vertragen kunt doen en vooral waarom je het zou doen.
Tijdens dat gesprek merkte ik dat het mijzelf opnieuw uitnodigde.
Er zit in mijn hoofd namelijk altijd een soort spagaat. Aan de ene kant wéét ik hoe goed het is om met ritmes te leven. Ritmes helpen je om God bewust te zoeken in een leven waarin mijn tijd zich moeiteloos laat opslokken. Aan de andere kant voel ik weerstand. Een leesplan houd ik zelden langer dan een week vol. Ik kan dat schuiven op mijn auti-adhd-brein (zoals m'n man het noemt) of gewoon eerlijk erkennen dat ik er blijkbaar andere prioriteiten boven zet. Terwijl ik er wél naar verlang. En telkens wanneer ik wél structureel tijd neem om met mijn Vader te zijn, proef ik hoe goed het is en vraag ik me af waarom ik dit niet vasthoud.
Misschien is dat wat Paulus bedoelde met: het goede dat ik wil, dat doe ik niet.
Vanuit mijn werk bij 24-7 Prayer Nederland verdiepen we ons deze veertigdagentijd in de woestijnvaders en -moeders. Wanneer ik hun verhalen hoor en die naast het leven van Jezus leg, voel ik dat verlangen weer. Wat zou er mooier zijn dan kiezen voor stilte, om bij God te zijn, naar Hem te luisteren en met Hem te spreken? En van daaruit aanwezig te zijn voor je omgeving, voor mensen die Hem zo nodig hebben?
Wat mij steeds raakt, is dat gebed je bijna altijd brengt bij degenen waar je anders aan voorbij zou lopen. Gods hart klopt voor wie geen stem heeft. Wanneer je je afstemt op Zijn verlangen, gaan je ogen open.
Dát. Stel dat je zo zou leven.
Maar ... waarom doen we dat dan niet?
Misschien omdat stilte niet vanzelf rustig voelt. Voordat het stil wordt, komen de gedachten. Eerst de praktische lijstjes. Daarna zakt het dieper. Wanneer je je hart werkelijk opent voor God, kun je een muur tegenkomen. Een schild. Boosheid. Onrust. Angst. Gevoelens waar je liever omheen beweegt.
Dat gebeurde ook toen ik deze week begon te schrijven in OnsDagelijksBrood. Het raakte aan gedachten uit mijn periode van ziek-zijn, thema’s waarvan ik dacht dat ik ze had afgerond.
En juist daar, wanneer ik de chaos van binnen onder ogen zie en mijn blik omhoog richt, ontmoet ik geen afstand. Ik hoor Psalm 40:2 echoën in mijn hart: "Hij boog zich naar mij toe en hoorde mijn hulpgeroep."
De Schepper van alles wat leeft. Hij die alles draagt. Hij buigt Zich naar mij toe en luistert naar de gedachten en zuchten die ik zelf nauwelijks onder woorden kan brengen.
"Wil je Mij vertellen wat je bezighoudt? Mag Ik met jou langs die gedachten gaan, langs je angsten, je boosheid, je wantrouwen, je vragen, je pijn?"
Voor Hem is dat geen vreemd terrein. Hij is de Man van smarten. Hij is nabij de gebrokenen van hart. Hij bewaart tranen. Hij luistert.
Dáár begint stilte. Eerlijk worden voor God, onze Hersteller, die weet wat goed voor ons is.
Van daaruit groeit verlangen. Geen opgelegd ritme, maar een beweging van binnenuit. Je zoekt Hem omdat je Hem hebt leren kennen als de God die luistert. Die ziet. De Betrouwbare.
"Eén ding heb ik van de HEER gevraagd: dat ik mag wonen in het huis van de HEER, om het lieflijke van Hem te onderzoeken… Want Hij bergt mij in Zijn hut ten dage van onheil, Hij verbergt mij in het verborgene van Zijn tent, Hij plaatst mij hoog op een rots." (Psalm 27:4-5)
Dat bid ik voor jou in deze eerste lijdensweek:
Dat je verlangen sterker mag worden dan je weerstand. Dat je blijft in Zijn aanwezigheid, ook wanneer stilte eerst onrust naar boven brengt. Dat je ontdekt dat Zijn tent een echte schuilplaats is, waar je ziel tot rust komt.
Dat Hij je dichtbij houdt wanneer oude gedachten zich aandienen. Dat je Zijn vergeving durft te ontvangen waar je tekortgeschoten bent, zodat schaamte haar macht verliest. Dat je stevig blijft staan, zelfs wanneer angst zich laat horen.
En dat je daar mag wonen. Zijn goedheid onderzoeken. Leren vertrouwen dat Hij werkelijk is wie Hij zegt dat Hij is.
Veel zegen, Annemieke
